السيد ابن طاووس ( مترجم : م - ر )
167
ادب حضور ( فلاح السائل ) ( فارسى )
مىدارد كه هر كدام از آنان يك جامه و حلّه « 1 » دارد ، و تا روزى كه در صور قيامت دميده مىشود تنگى و فشار قبر او را به وسعت مبدّل مىكند ، و به شمارهء هر چيز كه آفتاب بر آن مىتابد به نمازگزار كار نيك عطا شده ، و مقامش چهل درجه بالا برده مىشود . » با وفا بودن « 2 » نسبت به اموات نسبت به مردگان با وفا باش ، و حال كه رشتهء اميدوارى ميان تو و آنان گسسته است ، نسبت به آنان كوتاهى مكن ، و به ياد آور كه خداوند سبحان - جلّ جلاله - در برابر اين وفادارى ، چندين برابر آنچه را كه آرزو دارى ، و چندين برابر اخوّتى كه ميان تو و زندگان است ، عطا مىفرمايد . و اگر با اين وجود باز نسبت به بذل و بخشش خداوند بىاعتنايى كنى ، اين نشانگر آن است كه شايد اصلا گفتار و وعده الهى را تصديق ننمودهاى . نماز هديه به اموات اگر كسى خواست ، دو ركعت نماز بخواند و ثواب آن را به اهل قبور مؤمن آن قبرستان هديه نمايد ، زيرا مالك بن دينار مىگويد گفت : شب جمعهاى بر گورستانى وارد شدم و ناگهان نور درخشانى را ديدم . از روى تعجّب گفتم : لا إله إلّا اللَّه ، گويى خداوند - عزّ و جلّ - اهل اين گورستان را آمرزيده است . ناگهان شنيدم كه هاتفى از دور ندا مىكند و مىگويد : اى مالك بن دينار ، اين هديهء مؤمنان به اهل قبور و برادران ايمانىشان مىباشد . گفتم : سوگند به خدايى كه تو را به زبان آورد ، از تو مىخواهم كه به من بگويى آن هديّه چيست ؟ گفت : مؤمنى در اين شب برخاست و
--> ( 1 ) حلّه : لباس نو و دو تكّه كه تمام بدن را بپوشاند . ( 2 ) مقصود از باوفا بودن نسبت به اموات ، انجام هر گونه عملى است كه به حال مردگان سودمند است ، و هر گونه عمل خير اعم از انجام اعمال عبادى ( نماز ، روزه . . . ) و غيره و اهداى ثواب آن به مردگان را شامل مىشود . و ذكر نماز مخصوص در ادامهء اين بخش از مصاديق آن به شمار مىرود .